اين شعر توسط خواهرزادة عزيزم خديجه در زمان تشرفشان به مکه سروده اند:
آمده ام…
آمدم بر درگهـت زاري کنـــــم اشک خود را بهر تو جــاري کنــــم
آمدم فرياد بــر آرم ز جـــــان در کنار کعبــه در صحــن جهــــان
آمدم اي دوست با قلبي حزيــن پاک گردانم وجود از کبــر و کيـــن
آمدم ساغر بنوشم بــي قـــرار مست گردم گرچه هستم همچو خـار
آمدم تا پر زنم در کـــوي تـــو اي به قربان کمـــــان ابــروي تـــو
آمدم با يک جهـــان راز و نيـاز سوي تو اي خالي از هـر گــونـه آز
آمدم پروانه گردم جـــان نثــار بــي قــرار بــي قــرار بــــي قـرار
آمدم تا گويمــــت ســـر درون چون تو مي داني چه گويم در برون
آمدم ديوانه ات گـــــردم ز دل گرچه هستــم عاشقــي از آب و گل
آمدم سرشار باشـــم از تو يار بهر تو جان را دهــم بر پـــــاي دار
آمدم خالي گنــــم دل را ز شـر ماجراي عاشقــي گيـــــرم ز ســـر
آمدم مجنون شوم بر نام تــــو پخته گردم گرچه هستم خــام تــــو
آمدم ساکن شوم در درگهـــت روح عاشق گــردد از روي مهــــت
آمدم چون يک کبوتر نامـــه بر گردهي پاسخ بگيرم بــال و پــــــر
آمدم تکبير بر لب جان به دست بي شکيب و بي پناه و مست مســت
آمدم پايان دهي بــــر انتظــار سخت باشد دوري از تــــو اي نگار
آمدم با قلب بيمـــارم حکيـــم با دل سر گشتــــه و زارم حکيـــم
آمدم با تو ز عشقت دم زنـــم گويمت ديوانه و مجنــــون منـــــم
آمدم خالي شوم در آب تــــو در تجلي گاههـــــاي نــــاب تــــو
آمدم آموزيــــم درس وفــــا در ميان راه مـــروه تــــا صفـــــا
آمدم بالا روم هفــت آسمــان در طواف هفـــــت دور ايـــن جهان
آمدم پيدا شــوم در راه تــــو پادشاهي گردم انـــدر چــــاه تـــو
آمدم ويران کنم پاييز جــــان با بهاري بشکفانم صــــد جهــــان
آمدم گردم بسي حيران تــــو با دلي مجنون رسم سامــان تــــو
آمدم دستم بگيري مهربــــان اي چراغ افــــروز راه عـــارفـــان
آمدم سوي تو رب العالميـــن تا بگردم جزو اصحـــاب يميـــــن
آمدم اي صاحب ليل و نهـــار با صفا گردد دلم همچــون بهــــار
آمدم پيمان ببنــدم تــا ابـــد با نشان قل هــــــــــو الله احـــــد
آمدم از وحشت يـــوم عسير گر ببخشايي مرا باشــد يسيـــــــر
آمدم اي خالق خورشيـــد و ماه پاک گرداننــــدة قلــــب سيـــــاه
آمدم فرياد در دل لـــب خمـوش بشنوم از آسمان بانگ ســـــروش
آمدم تا بر کشم جــــامي ز آب بر کنم بنياد هر نوعي ســــــــراب
آمدم تسکين دهــــم درد دلـــم قصة غـــــــــــــم دار راه مشکلم
آمدم تا کوه گـــردم پــايــــدار يا درختي که پر است از برگ و بار
آمـــــــدم پيــدا کنـــم اميـد را بيکرانهاي دل توحيـــــــــــــد را
آمــدم آگه کنم در عرفه جــــان زير نور آفتاب بي امـــــــــــــان
آمــدم در دل روم بـــا مشعرت بي شکيبانه بنوشم ساغــــــــرت
آمدم عاشق شــــوم مـن در منا گويمت در خاطرم هر دم ثنــــــا
آمدم من در حـــرا در کـوه نور تا بيابم حس آزادي و شــــــــور
آمدم معني کنـــم احســـاس را برگهاي نازنين يــــــــــــاس را
آمدم سجده کنـــم بر بلبــــلان بر نماز غربت ســوتـــــــه دلان
آمدم پيدا کنـــم ســــرّ قفـــس گريه طفلان سير از هر نفــــــس
آمدم کوهي شــــوم از دادهــا ناله هاي عاشقان فرهادهــــــــا
آمدم گردم چو يک سنگ صبور عاشق غم باشم و مهد ســــرور
آمدم ساکن نباشم بلکه مـــوج راه من باشد هميشه رو بــه اوج
آمدم بيعت کنم با نخــــل هــا شاهدان گريه از بهر خــــــــــدا
آمدم دريا شوم جاري و پــاک روح را خالي کنم از جنس خـــاک
آمدم اي عالم ذات الصّــــدور تا شوم از هر چه ناپاکيســت دور
آمدم تا دل شود پر از تو يــار مثنوي جاري کند قلـــــــــب نگار
آمدم تا شعر من گردد تمـــام جان گرفته از تو کي گيرد ختــــام